سوزاندن مرقع رنگین در آستان بهار
صادق رحمانی : با درود به روح پرفتوح امام خمینی (ره ) و آرزوی سلامتی برای مقام معظم رهبری و تبریک به مردم ولایتمدار گراش با تاسف باید به آگاهی برسانم که ما با صحبت نو ْبه منزل آخر رسیدیم.گراش، صحبت نو را با مجموعه ای پرشور، زلال و با صداقت آغاز کرد و فراز و نشیب های زیادی را در این چهار سال پشت سر گذاشت. دوستان ما گونه ای از روزنامه نگاری را تجربه کردند که در منطقه بی نظیر بود. محتوای آن چون رنگین کمانی بود که گویی به هر نظر از رنگی به رنگی می غلتد. پس از چاپ و انتشار آن همچون امواج دریایی بود که در بازگشت از هر زاویه طنین دیگر داشت.
از دیدگاه ما نشریه چون یک مؤسسه عام المنفعه ای بود که همه می توانستند از آن استفاده کنند، مانند یک آب انبار که - همه بدون در نظر گرفتن سن، باور، فقر و غنا ـ از آن بهره بگیرند، تو بگو مانند حسینیه ای که همه می توانند در آن سینه بزنند. همه می توانند در آن گریه کنند و این بدان معنی بود که بدون هیچ محدودیتی همه – از هر سنخ و قبیله ای – می توانستند خود را در آیینه نشریه ببینند. ما از هر چه رنگ تعلق داشت آزاد بودیم، اما به یک چیز دلبسته و آن خدمت به مردم گراش. عشق برای خدمت به مردم و اگر این نبود، عقبه های سخت را در نمی نوردیدیم و چونان دیگران، بر کناره بودن را بر می گزیدیم. اما پیمانی بسته بودیم با خود و خود ضامن آن بودیم که گفت: "ان العهود عند ملیک النهی ذمم؛ جمله ارباب خرد ضامن پیمان خودند"
ما به ایستگاه آخر رسیدیم و گفتیم که با عشق آغازیدیم ؛ و هیچ عشقی بی ملامت نیست. آنچه در این چهار سال نوشته آمد؛ قصه شوقی بود که با دو چشم بارانی همراه بود. به ایستگاه آخر با صحبت نو رسیده ایم؛ اما راه خدمتگزاری را از طریقی دیگر خواهیم سپرد.
اکنون احساس می کنیم آنچه از تلاش ها و فعالیت های رسانه ای – تا بدین جا و این زمان کهْ لازم بود به انجام رسیده است و امروز با شهرستان شدن گراش،ْ روزگار جدیدی پیش روی مردم شریف و گرانقدر و مسئولین محترم قرار دارد.
آنچه در این چهل و هفت شماره آمده است ، گنج شایانی است از رویدادهای گراش در چهار سال گذشته . همه اخبار از صحت و درستی برخوردار است. تحلیل ها را با نقدها در کنار هم قرار داده ایم تا تنها به نزد قاضی نرفته باشیم. آن چه را قابل نقل و ارزشمند دانسته ایم در نشریه به چاپ رسیده و آن چه در پی اغراض شخصی و اهداف رنگی بوده است وانهاده ایم که گفت:
عشق هایی کز پی رنگی بود
عشق نبود عاقبت ننگی بود
نشریه تلاش کرد رنگ فرهنگ و جامعه را به خود بگیرد، در دو شماره لعاب سیاست گرفت که آن نیز بازتاب جامعه بود. بیشترین خوشایندی ما دیدار با مردم پر تلاش، فرزانگان گوشه نشین و خدمتگزاران با صداقت در قاب نشریه بود و همین راز محبوبیت آن بود.
بر من است که از لطف و عنایت همه دوستان و عزیزانی که در کار تهیه این نشریه، حقی داشته اند، سپاسگزاری کنم. خاصه از استاد عبدالحمید غریب نواز؛ که با شرح صدر و گشاده دستی، دردسرهای گاه و بیگاه ما را تحمل کرد. هم چنین از همه دوستانی که در سختی ها، بی واهمه قلم راندند و از فیض صحبت آنان برخوردار بوده ایم. سپاسگزاریم؛ از همه مردم و کسانی که به هر طریقی به ما مدد رساندند و بهای استقلال ما را پرداختند؛ از آن کارگری که یک بسته کاغذ به عنوان هدیه به ما کمک کرد تا آنان که فرهنگ پروری کردند و گره از کار فروبسته ما گشودند. سپاسگزاریم از همه خانم ها و آقایان همکار ، نویسندگان و کارگشایانی که نام شان در صفحه شناسنامه صحبت نو آمده است.
سپاسگزاریم از دوستانی که ما را هر چند نسیه، نقد کردند. سپاسگزاریم از برخی که دلسوزانه تندترین حرف ها در وبلاگ ها و بیانیه های بی امضا نوشتند و اگر نبود عتاب آنان ما تا به امروز دوام نمی آوردیم. دیگر نوبت آن آمده است تا خودخواسته این مرقع رنگین را در آستانه ی بهار بسوزانیم.
اکنون این گوی و این میدان؛ فرصت جدیدی روبه روی شما قرار دارد. علاقه مندانی که سر در سودای رسانه و روزنامه دارند، این میدان را از حضور با نشاط خود پر خواهند کرد. ما نیز سودای عاشقی از سر به در نکرده ایم و در شانی دیگر به فرهنگ گراش خدمت خواهیم کرد. تلاش خواهیم کرد با کیفیاتی بهتر و در هیات کتاب، هر چهار ماه یک بار " کتاب گراش" را منتشر کنیم. زیاده زیاده است. با ابیاتی از حافظ، خداحافظ:
ْْرسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید
من ایْن مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت
که پیر باده فروشش به جرعه ای نخرید
به کوی عشق منه بی دلیل راه قدم
که گم شد آن که در این ره به رهبری نرسید ...
وقتي وارد خيابان آبیاری ميشويم، اولین چیزی که توجه ما را به خود جلب ميكند خانه هاي قديمي است. دبستان شادوران آشفته و دبستان بانوحيدري و خانهي معلم در اين خيابان واقع شده است. كوچههاي اين محل، به خصوص کوچههای اطرف فخرآباد، بسيار باريك و تنگ و تو در تو هستند. حتی شايد كسي که براي اولين بار قدم در آنجا میگذارد در تشخيص مسير دچار مشكل شود. مسجد قمر بني هاشم در دل اين كوچههاي تنگ واقع شده است. حسينيهي حسينا هم توسط اهالي محل ساخته شده است. خيابان آبياري در زمان شهرداري حسين مهروري با كمك اهالي این منطقه آسفالت شد تا چهرهي بهتري به خود بگيرد.
ایوب اسدی : سوالی راجع به کلاسهای موسیقی خانهی فرهنگ برای تعدادی از علاقهمندان به موسیقی پیش آمده که من به نمایندگی از آنها خواستم مطرح کنم.
عبدالعلی صلاحی : در ابتدای مقالهی [خواجهپور] به نوعی هویت با سنت یکی دانسته شده است، ولی با اینکه ارتباطی بین این دو وجود دارد، باید گفت سنت بخشی از هویت یک جامعه را تشکیل میدهد. مقولهی ارزشمند هویت که میتواند در جامعه امروزی و حتی در صورت شکلگیری دهکده جهانی حرفی برای گفتن داشته باشد، شامل مواردی است چون زبان، تاریخ، اسطورهها، فرهنگ، معماری، میراث مکتوب و ... که البته سنتهایی که شاید در طول قرون دچار تغییر شدید و حتی ناقض همدیگر باشند نیز بخشی از هویت را تشکیل میدهند. 
یوسف هاشمی
پاسخ اداره ی مخابرات: در پی درج خبری با عنوان «گاهي با وجود پرداخت قبوض تلفنها قطع ميشود» در شمارهی قبل، نصراله نويدي، سرپرست مخابرات لارستان، توضیح زیر را به دفتر نشریه فرستاد:
درود بيپايان ذات اقدس الهی به روان شهداي اسلام به خصوص شهداي دفاع مقدس و سلام و صلوات حضرت حق به روح پر فتوح امام شهيدان. هر ايراني مسلمان با نگاه كوتاه به تاريخ ايران گذشته و وقايعي كه در طول دوره هاي آن رخ داده است به يك نتيجه ميرسد و آن اين كه هر جنگ يا قراردادي كه به اين مرز و بوم تحميل شد است نتيجهاش از دست دادن ارض و عرض و حيثيت ايران و ايراني بوده است. اما در اين ميان اتفاقي رخ داده كه نه تنها آن صفتهاي گذشته به بار نيامده بلكه دستاوردهاي بسياري نصيب اين ملت شريف شده است. لذا نگاه ما به جنگ بلكه به تعبير صحيحتر دفاع مقدس نبايد صرفا به صحنههاي زد و خورد آن خلاصه شود.
ه. تجارب سياسي، اقتصادي، دفاعي و نظامي در شرايط دشوار آن روز كه ميتواند امروز پشتوانه هر اقدام و تصميمگيري مسئولين نظامي، اسلامي باشد.
تاريخ دفاع مقدس ما سرشار از حقيقتهايي است كه پذيرش آن از سوي نسل جديد ما به دليل فاصله گرفتن از آن شرايط كمي دشوار مينمايد. اينكه گفته شود نوجوانان ما سر از پا نشناخته با نثار جان خويش قدم در راه اجرايي فرامين فرمانده محترم كل قوا ميگذاشتند و تنها چيزي كه برايشان مهم بود انجام تكليف بود حقيقتي انكارناپذير است. شما ميتوانيد با بسياري از يادگاران آن روزگار مصاحبه كنيد. اينها سندهاي افتخارآفرين زمان ما هستند. وقتي دشمن به صلابت، روح بلند، مقاومت و دلاوري بچههاي ما اعتراف دارد چرا فرد فرد ما اين واقعيتها را باور نكنيم. البته جنگ صحنه اتفاقات تلخ و شيرين، پيروزيها و ناكاميهاست. چه بسا در بعضي مواقع ما به اهداف دست پيدا نميكرديم، كما اينكه مثلا در عمليات رمضان و كربلاي4 موفقيت چنداني به دست نياورديم و يا لشكر مرزي مهران كه در عمليات والفجر3 از دشمن بازپس گرفتيم دوباره به دست دشمن افتاد كه در عمليات ديگري آزاد شد، ولي آنچه كه نبايد از نظر دور داشت اين است كه ارتش با قدرت بالا و با حمايت همهجانبه استكبار شرق و غرب به قصد تصرف يك كشور و ساقط كردن نظام نوپاي اسلامي آن هم بدون هشدار قبلي هجمه وسيعي را شروع ميكند و ملت به خواسته آن با دست خالي ولي با قدرت ايمان و رهبري پيامبرگونه رهبرش چنان سيلي به متجاوزين ميزند كه براي هميشه از صحنه تاريخ منطقه و عراق حذف ميشود. اين است قدرت واقعي مردم كه به سلاح ايمان تكيه كردهاند.
دليل اينكه در بيان خاطرات و روايات جنگ به جنبه معنوي بيشتر پرداخته ميشود شايد به اين دليل باشد كه حقيقتاً اين دستاورد ملموسترين هديه آن روزگار براي رزمندگان بود. انسان وقتي به جبههها قدم ميگذاشت احساس ميكرد وارد قطعهاي از بهشت شده است، انس انسان به خدا و نماز، عشقبازي در راه خدا و مناجات عارفانه رزمندگان با خالق هستي كه حقيقتاً مصداق اين بيت شعر بود: ميان عاشق و معشوق رمزي است/ چه دانيم ما كه اشتر ميچرانيم.
مديريت محترم نشريه وزين صحبت نو ويژه گراش
محمد خواجهپور: در داستانها میخوانیم و در فیلمها میبینیم که دانشآموزان یک مدرسه سالهای بعد به مدرسه کودکی خود بر میگردند و در خاطرههای خود غوطهور میشوند. حتی برخی از مدارس به دانشآموزان خود شخصیت و هویت میدهند و در دیوار آنها نام دانشآموزانی که روزی کسی شدهاند. نام دکترها و مهندسها و دانشمندها نوشته شده است. 
شاکیان
صحبت نو : پیشاپیش گفتنی است که صحبت نو گراش چه در زمان انتخابات مجلس شورای اسلامی و چه پس از آن همواره نقدهای مردم را در زمینه ی عملکرد نماینده ی لارستان و خنج را منعکس کرده است و اکنون از زاویه ای دیگر به مسئله می پردازد.
فرهاد ابراهیم پور