دیگ پر، دیگ خالی!
محمود غفوری : ما گراشی ها بیشتر از این که تشویق یا پیشنهاد کنیم، ملامت یا انتقاد میکنیم. حتی به جایی رسیده که گاهی وقتی از یکی تعریف میکنی میگه برو بابا چرت و پرت نگو! حتی شاید خیال کنه دستش انداختین و ناراحت بشه!!
اصلا انگار تعریف و تشویق تو فرهنگ گراشی درست جا نیفتاده. اگه یه خانمی بره خونه کسی و به خانم خونه بگه که چه دختر خوبرو و مودبی دارین ممکنه مادره بگه نه نه اصلا هم اینطور نیست! هر روز خدا با برادراش جر و بحث میکنه!
انگار واسهشون ننگه که یکی بیاد از بچهشون تعریف بکنه! (بعضی وقتا میترسن که بچهشون چشم بخوره!) ولی اگه یکی بیاد از بچهش انتقاد کنه راحتتر میپذیره و حرفشو تایید که میکنه هیچ یه چیزایی هم بهش اضافه میکنه!
. اگه می خوایم غذا تو دیگ خوب بپزه باید روغنش به اندازه باشه. وقتی روغن کم باشه غذا خوب نمیپزه و اگه زیاد باشه غذا چرب و بدمزه میشه. واسه همین در کنار هر انتقادی باید یه تعریفی هم باشه. هر بار که از کسی انتقاد میشه مقداری از روغن دیگش خالی میشه و هر بار که ازش تعریف میشه بر مقدار روغن داخل دیگ افزوده میشه. حالا اگه یه بچه فقط ازش انتقاد کنن آیا میتونه خوب بجوشه و با مردم سر سازگاری داشته باشه؟
به گراش میگن شهر مذهبی ولی از اونور میان به ما میگن شما شیعه نیستین! (خوبه نگفتن آدم نیستیم!) یه شیعه باید فلان فلان باشه. نمازتون نماز نیست. اصلا امام زمان (ع) به خاطر همین شیعیانه که دلش خونه!
این یعنی یه انتقاد بدفرم! اینجا حتی میان ارزشهای ما رو زیر سوال میبرند خیلی راحت!
اولا تو که میایی روغن دیگای مردم رو تا ته میکشی بگو خودت واسه امام زمان (ع) چیکار کردی؟ اصلا ایشون رو دیدی ازش پرسیدی یا یه چیزی واسه خودت داری میگی؟
وقتی احساس ترس و گناه تو جامعه زیاد شد دیگه مردم نمیتونن یه جامعه آرمانی تشکیل بدن. وقتی دیگشون خالیه دیگه نمیتونن چیزی بدن چونکه خودشون کم دارن. وقتی مردم اعتماد بنفس ندارن وقتی مردم عزت نفس ندارن وقتی مردم شخصیتی برا خودشون قائل نیستن چطوری میخوان زندگی کنن؟
بعضیها اغلب با خودشون احساس گناه دارن و بیخودی فکر میکنن که گناه کردهان و ممکنه عذاب الهی براشون نازل بشه. و گاهی به وسواس میفتن و یه لباس رو اینقده میشورن که دستاشون پوست میفته.
چند تا سوال:
آیا انسان تا عزت نفس نداشته باشه میتونه با مردم رابطه مناسب داشته باشه؟
آیا اگه انسان خودشو دوست نداشته باشه میتونه مردم رو دوست بداره؟
آیا وقتی آدما از رفتن به بهشت ناامید بشن دنبال کار خیر و ثواب میرن؟
آیا من زیاد حرف میزنم و بهتره که شرمو کم کنم تا کتک نخوردم؟