دکتر محمدباقر وثوقی: طی نیمه دوم قرن چهارم هجری بنا به مندرجات «تذکره شاه زندو» سلطان عفیف الدین الموسوی با نیروهای عرب همراه خویش از طریق «بندر گنگ» برای جهاد و غزوه با کفار به منطقه وارد شده و دورانی از درگیری را رقم می زند.

محدوده عمل سپاهیان «شاه زندو» در شمالی ترین بخش فارس تا فیروزآباد و در جنوب تا بندر کنگان و از شرق تا لارستان کنونی بوده است . طی درگیریهایی که به وجود آمده است هر کدام از سپاهیان اسلامی که در میدان جنگ کشته شده اند به خاک سپرده شده و بعدها به عنوان امام زادگان مشهور شده اند.

در تذکره «ب» در سلسله نسب «شاه زندو» آمده است:

فان سید زندو یکون من صلب حسین بن ابراهیم بن مرتضی بن حسین الاصغر بن عون بن مهدی بن محمدبن حسن بن جعفربن موسی الکاظم بن جعفر بن صادق.

«سید عفیف الدین» همراه خانواده و تبار خویش به طور دسته جمعی به منطقه جنوب کوچ نموده اند و با ایشان نیروهای نظامی عرب نیز بوده است که در هر منطقه او را همراهی کرده اند. از اسامی اولاد او می توان از سید مرتضی محیی الدین جبرئیل والا میر مجتبی مدفون در بیرم، خوشنام بن زندوی، مدفون در قریه «فال» محب الدین فیروز بن زندوی، مدفون در بیرم؛ جلال الدین بن زندوی، مدفون در بیرم؛ محمود بن زندوی، مدفون در «مز»؛ عبدالله بن زندو، مدفون در «بوچیر» ؛ ابی الحرب فضل بن زندو، مدفون در «بوچیر» ؛ ضرغام مغیره بن زندوی، مدفون در «بهده»؛ حسن و ابراهیم و محمد ابناء زندو مدفون در قریه «سمل و سمنه و بکران» نام برده و از دختران «شاه زندو» خدیجه همسر شیخ حسن انصاری که مدفن او در «سوداوه گرد» می باشد و فاطمه صغری همسر ابی عمران و دیگر فاطمه کبری همسر احمد زبیر مدفون در قربه «مهر» ، «اسما» و دیگر «علیه» که در قریه «کهنه» مدفون است و «آمنه» که مدفون در قریه «انجیره» است. در منطقه محدوده تذکره، هم اکنون بسیاری از مقابر متبرکه با اسامی مذکور موجود می باشد، هر چند بیشتر آنها فاقد کتیبه های قدیمی هستند، اما در اذهان مردم یاد و نشان آنها موجود است.

بر اساس تذکره، نیروهای عرب همراه «شاه زندو» از قبایل «هوازن؛ بنی متفق» و «تمیم» از مدینه بوده اند و امرای ایشان معروف به خاندان «انصاری» هم اکنون در بخش وسیعی از نواحی جنوب ایران ساکن می باشند که نسبت آنها صحابی معروف حضرت رسول (ص) می رسد. مقر اصلی منازعات درگیری نیروهای «شاه زندو» در بخشی بوده است که هم اکنون به نام «بیرم» خوانده می شود . بر اساس تذکره نام این روستا «کبه» و سپس «بیرم» تغییر نام یافته است. آنچه که در تذکره آمده است این است که قبل از ورود «شاه زندو» به منطقه، عناصر ترک به صورت عشیره ای در محل حضور داشته اند و نام «بیرم» نیز ترکی و به معنای جشن و عید می باشد. نیروهای همراه «شاه زندو» در محدوده مورد درگیری تا قرن هفتم به شکل عشیره ای می زیسته و سپس در زمان هولاکوخان مغول یک  جا نشین شده اند.

بیرم دارالاولیای لارستان/ محمدباقر وثوقی /ص 40 تا 46