کاظم رحیمی نژاد : بارها "رستم و سهراب"رابرای خود و دانشجویان ادبیات فارسی خوانده ام . تراژدی ساده و بلندی که در بیت اول به پایان می رسد:

       اگر تند بادی بر آید ز کنج                                          به خاک افکند نارسیده ترنج       

اما همیشه با خود و بچه ها گفته ام که شاید این بار رستم پیش از آنکه خنجر از نیام برکشد ٬پسر را از دشمن باز شناسد.شاید این بار نوشدارو  از سهراب دریغ نشود .شاید ...افسوس که همیشه به این بیت می رسیم:

      از این خویشتن کشتن اکنون چه سود                         چنین رفت و این بودنی کار بود

آری سرنوشت همیشه کار خود را می کند و بیت بالا همیشه در همان جای همیشگی منتظر ماست.هیچ کس حاضر نیست کمی کوتاه بیاید .

من باز هم "رستم و سهراب" درس خواهم داد  و مثل همیشه به دانشجویانم خواهم گفت که به این امید  شاهنامه بخوانند که  سهرابی در آن کشته نشود.