نامه ای به رییس جمهور ایران / قنبر اسدی از قطر / 2
4- آقاي رئيس جمهور، ما لارستانيهای زحمتكش و بنده گراشي مقيم خليج فارس، هر چه در شهر و روستايمان ساخته شده از قبيل مدارس، مساجد، تكايا، پلهاي عام المنفعه، بيمارستاها و مركز بهداشت، كمك به بعضي از شهرداريها و صناديق خيريه، همه و همه از بركت خدا و خليجفارس بوده كه تا کنون انجام گرفته و حال كه آينده روشني براي مقمين اين خليج هميشه فارس مبهم و تاريك مي باشد، آيا فكري برايشان شده و يا كردهايد؟
آقاي رئيس جمهور، اهالي محترم گراش بعد ازمدارس، آبياري و لوله كشي، مساجد و بيمارستان، دانشگاهي در زميني بطول 175000 متر و زير بناي 80000 متر به نام نامي حضرت امام جعغر الصادق عليه السلام كه كلنگ آن 15 سال قبل، با اجازه رسمي دولت وقت و زير نظر، نقشه و مهندسين وزارت بهداشت و ذيربط آن در استان فارس، شروع و به اتمام رسيده كه دولتهاي سابق دولت شما همه واقف بر اين ادعا هستيد و اگر حضرتعال شخصاً در اين موضع اطلاع نداريد كه نميدانم بايد شما كه دلسوزتر و پيگيرترين اين همه مراكز آموزشي و فرهنگي بوده كه در سفرهاي استانيتان برايمان ثابت شده هستيد، امر مقرر فرمایيد تا هر چه زودتر يكي از معاونين شما و يا مربوطه بخودتان، سفری براي ديدن بزرگترين دانشگاه استان فارس در گراش «لارستان» انجام داده و تحقيق شود. آقاي رئيس جمهور، همانطور كه عرض شد اينها بوسيله خيرين و خود اهالي محترم گراش ساخته شده كه تا كنون نه از دولت سابق و نه در اين دولت هميشه پيروز جمهوري اسلامي مهر محبتي ديده و جاي بسي تأسف است كه چرا اين دولت نيز بيمهري ميكند «آيا دولتمردان زحمتكش ما خداي ناخواسته نظري غير نسبت به اين شهر دارند؟ كه خير ولي علت چیست برايمان غير روشن» و چون به مصداق حديث شريف (ان الاعمال بنيات) خدمات اين مردم يعني اهالي محترم اين شهرها، روستاها و دهستانها لارستان به مردم و دولت، براي رضاي حق تعالی بوده و بس و أجرش نيز از خدا ميگيرند و اگر غير از اين بود، بسيار بسيار تأسف خورده و ميخوريم كه چرا ما تا امروز اين همه كمك به دولت كرديم ولي جوابگو كه نشديم هيچ توسري نيز خورديم چون كم لطفي ها هنوز ادامه دارد يا چرا اين دولت كه اين همه كمك به استان ها، شهرستانهاي و روستاهي آن استان ميكند چيزي به شهرما نميرسد؟
5- آقاي رئيس جمهور، جاي شكرش باقي ست كه تا كنون و ان شاءالله درهاي خليج براي هميشه براي ما باز خواهد بود و همينطور كه اين اهالي روزي و كارگري خودشان هميشه به ايران عزيز آورده و ميآورند، به جاي صرف و گردش در كشورهاي آسيا يا اروپایي، در ايران براي آباداني و عمراني شهر و روستا خودشان و صدقات ديگر، سؤال بنده اين است كه اگر خداي ناخواسته فردا در خليج بسته و يا اگر دستمان كوتاه شد، آيا كمكي از ما بر خواهد آمد يا محتاج هميشه و بيشتر مهر محبت شما خواهيم شد؟ پس بهتر است آن محبتها از حالا شروع كنيد.
ان شاءالله لطف و سايه دولت جمهوري بر سر ما هميشه بر قرار و توفيق روز افزون خدمتگذاران به اين ملت از ايزد منان خواهانم.
الآحقر- قنبر اسدي گراشي- قطر