سید احمد عسکری* :  نگاهی بر آنچه بر لارستان و آنچه در بیرم گذشت.

  جنوب فارس از لار تا لامرد زادگاه مردمانی است که ریشه در یک آب و خاک دارند، اگرچه خود را متفاوت از دیگری می پندارند. از روزگاران نه چندان دور در یک فضای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نفس می کشیدند و در جغرافیای سیاسی مشترکی زندگی می گذراندند و کار می کردند اگر چه اکنون کاری به کار هم ندارند.

  امروزه روزگاری است که هر منطقه خود را تافته ای جدابافته از دیگری می داند و گذشته ای را به یاد ندارد و حق دوستی را بجای نمی آورند. شاید در این زمانه کلاس اخلاق به کلاس سیاست و حساب و کتاب های سیاسی و مرزبندی های منطقه ای تبدیل شده است که در آن هر منطقه سعی دارد گلیم خود را از آب بیرون کشد و گلیم دیگران را آب ببرد! اگرچه سیاست ورزی نیز اینگونه نیست که ما فهم کرده ایم، سیاست اخلاقی دارد و بازی سیاسی آدابی دارد.

 اکنون منطقه چندپاره شده است و هر بخش سودایی و داستانی دارد: لاری که نفوذ مالی و اداری مناسبی در سطح استان و کشور دارد، گراش که ثروت دارد و برد سیاسی چندانی ندارد (اگر چه نماینده هم دارد و باید دید برای لارستان و گراش چه می کند؟ و با توجه به گراشی بودن آیا جایگاه سیاسی- اداری گراش را تغییری می دهد یا نمی پسندد چنین کاری کند؟) اوز ثروتمندی که بطور مستقیم در بازی سیاست چندان مجالی برای جولان دادن نمی بیند. شهرستان خنج که از لارستان بزرگ جدا شد و شهرستان لامرد که ثروت چندانی ندارد اما نفوذ سیاسی- اداری بالایی دارد و اکنون نیز دو نماینده در مجلس دارد! اما بیرم در این کش و قوس در کجای جغرافیای قدرت منطقه قرار گرفته است؟

 مدت زمان برگزاری انتخابات اخیر مجلس که در لار حضور داشتم از بسیاری مردم می شنیدم که همراه با شک و تردید می پرسیدند: مگر بیرم جزء لارستان است!؟ آری بیرم جزء لارستان است و اینکه مردمان و شاید مسئولانی نمی دانستند که بیرم جزء لارستان است نه تنها تقصیر آنان که تقصیر بیرم نیز می باشد؛ بیرمی هایی که تلاش چندانی نکردند در معادله قدرت منطقه بازیگری فعال باشند. بیرم در بازی قدرت نه مربی و نه تیمی داشت اما ورق برگشت. در انتخابات هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی که بیرم بازی را به حریف گراشی، جناب علی اصغر حسنی واگذار کرد خود پیروزی دیگری به دست  آورد که شاید آنچنان که بایسته است کسی از آن مطلع نبود.